Rzecz święta – nowa wystawa w Muzeum Podhalańskim

W salach wystawowych Muzeum Podhalańskiego im. Czesława Pajerskiego w Nowym Targu można już oglądać nową ekspozycję czasową zatytułowaną „RZECZ ŚWIĘTA. W MALARSTWIE, RZEŹBIE I DOKUMENCIE.

Większość zaprezentowanych na wystawie eksponatów pochodzi z kolekcji Muzeum Podhalańskiego, stworzonej przez inicjatorów powstania placówki w latach 50 i 60-tych XX wieku oraz sukcesywnie uzupełnianej w okresie swojej ponad 50-letniej działalności. Można na niej obejrzeć zarówno rzeźby, obrazy na płótnie i szkle, kapliczki ale również modlitewniki, śpiewniki czy historyczne dokumenty, jak choćby błogosławieństwo Papieża Piusa XII. Wystawę w ratuszu, której kuratorami są Barbara Wiśniowska i Robert Kowalski, można oglądać do połowy lutego 2020 r. Towarzyszyć jej będą warsztaty edukacyjne dla dzieci i młodzieży pt. „Nowotarscy święci w kapliczkach wielbieni”.

* * *

Przyjęło się myśleć, iż zdefiniowanie zjawiska „sacrum” przekracza możliwości poznawcze człowieka. Świętością określa się jednak wytworzoną przez ludzi rzecz, która pod wpływem praktyk religijnych ze stanu „profanum” przechodzi do strefy „sacrum”. I choć „sacrum” jest czynnikiem, który spaja wszystkie religie świata, każda z nich ma własne przedmioty swego kultu.

Narzędzia kultu religijnego niejednokrotnie, a może przeważnie są dziełami sztuki, przedstawione za pomocą malarstwa, czy rzeźby, ale są nimi również naczynia, księgi modlitewne jak dokumenty religijne. I tak wśród eksponatów zgromadzonych na wystawie „Rzecz święta. W malarstwie, rzeźbie i dokumencie” odnaleźć możemy eksponaty – dzieła sztuki, „naszej” religii chrześcijańskiej usytuowane w ramach czasowych od XVIII – XX w. lokalnych twórców, tych znanych jak: Witalis Nanke, Piotr Kułach, Jan Reczkowski, , Andrzej Cesacz, Mieczysław Słowakiewicz, Zofia Czubernat, a także artystów, których nazwisk do tej pory nie udało się ustalić, wędrowców przybywających na jarmarki, czy sprzedających po domach również na Orawie. Są to przedmioty kultu religijnego, a także związane z nim dokumenty, czy modlitewniki. Siedzibą „sacrum” może stać się wszystko, nawet zwykłe przedmioty, miejsca, czy osoby mogą otrzymać tą własność lub też ją utracić. Ekspozycja opowiada też osobliwe historie poszczególnych eksponatów, czy historie napisane przez życie sprawią, że przedmioty te zyskają w oczach widzów własność „sacrum”, czy też mogą ją utracić?